SNOW IS AWESOME

Lubię zimę - zimę górską. I lubię śnieg. Jeszcze kilka lat temu daleka byłam od tego wyznania (chociaż w górach mieszkałam). Za stan obecny odpowiada D., dla którego zima mogłaby trwać cały rok. W ostatni weekend zostawiłam szary Wrocław i pół soboty oraz pół niedzieli spędziłam nad Szklarską. Czas szybko biegnie, przecież niedawno w tym samym miejscu witałam początki zimy. 

Sobotnie słońce zaróżowiło policzki i ujawniło pierwsze piegi. Lubię!

Tak było w poprzedni weekend. A jutro... Warszawa!

KARIERA W RYTMIE YOUTUBE

W szkole zawsze byłam bardzo grzeczna - pomysł ucieczki z lekcji wywoływał u mnie więcej stresu niż euforii. Teraz trochę się to zmieniło. Gdy okazało się, że w ostatni dzień lutego zorganizowane* zostanie na mojej uczelni spotkanie z trzema świetnymi vlogerkami, dokładnie w godzinach ćwiczeń, wybór okazał się bardzo prosty. Bez żadnych wyrzutów sumienia, za to z ogromną ciekawością i podekscytowaniem usiadłam w pierwszym rzędzie sali (co nie zdarza mi się nigdy!) i słuchałam wystąpienia dziewczyn.

Magdalena Kanoniak (Radzka), Dorota Kamińska (Pozytywna Kuchnia) i Ewa Grzelakowska-Kostoglu (Red Lipstick Monster) opowiedziały między innymi o najważniejszych wydarzeniach w historii YouTube (który nie ma nawet 10 lat!) i o tym, jak wyglądały początki ich vlogowania. Pokazały, że aby odnieść vlogowy sukces bardziej niż dobry sprzęt i nachalna autopromocja liczy się pomysł, ciekawe treści, cierpliwość, regularność i prawdziwość. Porozmawiały z nami o współpracy z firmami, reklamie na vlogach i zyskach. Trzy godziny pozytywnej energii :-)

Świetnie jest spotykać i słuchać ludzi, których praca jest jednocześnie ich pasją. Magdalena, Dorota i Ewa na pewno do grupy takich osób należą. To też i moje marzenie!

* Podziękowania za zorganizowanie spotkania dla Koła Naukowego Biznesu Elektronicznego ELEKTRON :-)

& OTHER STORIES

Zazwyczaj ukradkiem, z daleka, kiedy prawie nikt nie patrzy, zza drzewa, szybko odwracając wzrok. Chciałabym robić zdjęcia ludziom i nie odczuwać tego dziwnego strachu. A ponieważ w nowym roku miałam być bardziej odważna, wrzucam kilka zdjęć sprzed paru miesięcy. Dla siebie, na odwagę właśnie.

Przeplatane przyjemnościami. 

Z pozdrowieniami dla D., mojego wspinacza.

DWIE TRZECIE

Sześć osób wchodzi do sali i na stołach rozkłada wydrukowane obrazy. W większości jeszcze świeże i pachnące, prosto z zakładu. Podążamy za prowadzącymi. Slalom między stołami, analiza inna niż wcześniej. Tym razem - po raz pierwszy - więcej pochwał niż krytyki. Cieszę się, ale tylko przez chwilę. Pochwała rozleniwia, krytyka, ta dobra, motywuje mnie bardziej.

Energia powoli wraca.